Here are some of the typical HR questions asked to find out if the candidates have “out of box” thinking capability

Question 1:

“What will you do if I run away with your sister?”

The candidate who was selected answered ” I will not get a better match for my sister than you, sir.”

Question 2:

Interviewer (to a student girl candidate) – What if one morning you woke up & found that you were pregnant ?

I will be very excited and take a day off, to celebrate with my husband. (Normally an unmarried girl will be shocked to hear this, but she managed it well. Why should I think it in the wrong way, she said later when asked.)

Question 3:

Interviewer: He ordered a cup of coffee for the candidate. Coffee arrived and was kept before the candidate, then he asked “What is before you?”

Candidate: Instantly replied “Tea” and got selected.

(You know how and why did he say “TEA” when he knows very well that coffee was kept before him?.
Answer: The question was “What is before you U? (-alphabet). Reply was “TEA” T (- alphabet).

Question 4:

Where Lord Rama would have celebrated his “First Diwali”?

People will start thinking of Ayodya, Mithila [Janaki's place], Lanka etc…

But the logic is, Diwali was a celebrated as a mark of Lord Krishna Killing Narakasura. In Dusavataar, Krishnavathaar comes after Raamavathaar.

So, Lord Rama would not have celebrated the Diwali At all!

Question 5:

You are driving along in your car on a wild, stormy night, it’s raining heavily, when suddenly you pass by a bus stop, and you see three people waiting for a bus:

An old lady who looks as if she is about to die.
An old friend who once saved your life.
The perfect partner you have been dreaming about.

Which one would you choose to offer a ride to, knowing very well that there could only be one passenger in your car?

This is a moral/ethical dilemma that was once actually used as part of a job application.

* You could pick up the old lady, because she is going to die, and thus you should save her first; * or you could take the old friend because he once saved your life, and this would be the perfect chance to ! pay him back. *
However, you may never be able to find your perfect mate again…

The candidate who was hired (out of 200 applicants) had no trouble coming up with his answer. Guess what was his answer?

He simply answered:

“I would give the car keys to my Old friend and let him take the lady to the hospital. I would stay behind and wait for the bus with the partner of my dreams.”

Sometimes, we gain more if we are able to give up our stubborn thought limitations. Never forget to “Think Outside of the Box.”

Question 6:

The interviewer asked the candidate “This is your last question of the interview. Please tell me the exact position of the center of this table where u have kept your files.”

Candidate confidently put one of his finger at some point at the table and said that this was the central point at the table. Interviewer asked “how did you decide that this is the central point of this table?”, then he answers quickly that “Sir you are not supposed to ask any more question, as it was the last question as you promised …..

And hence, he was selected as because of his quick-wittedness.

This is what Interviewer expects from the Interviewee. ….

“THINK OUTSIDE OF THE BOX”

सर्वाना दिवाळीच्या हार्दिक शुभेच्या हि दिवाळी आपणा सर्वाना सुखाची समाधानाची आणि भरभराटीची जावो .

सर्वाना दिवाळीच्या हार्दिक शुभेच्या हि दिवाळी आपणा सर्वाना सुखाची समाधानाची आणि भरभराटीची जावो .

“ए शुक शुक!! जुनिअर जरा लोकसत्ता दे नां”

“हो सर, घ्या नां, आणखी कोणता पेपर हवा आहे का किंवा कोणती मेग्झीन हवी असेल तर सांगा मी देते आणून” असे म्हणताना तिच्या चेहऱ्यावर एक खट्याळ हसू होते.

“सध्यातरी तरी लोकसत्ता दे, पुढे काही लागले तर तुला एस एम एस द्वारे कळवीन!!” कुठली लढाई जिंकली अश्या थाटात मी तिच्या टोमण्याला प्रती टोमणा मारून टाकला.
शेवटी एका जुनिअरने टोमणा मारला आणि त्या टोमण्याला आपण प्रती टोमणा मारून चूप करणे म्हणजे वाघाच्या गुहेत जाऊन त्याची शिकार करून आल्या गणिक मोठेपणाची गोष्ट आहे, नाही का?? मनात एक विजयाची भावना घेऊन मी तिने दिलेला लोकसत्ता वाचत बसलो.
थोडा वेळ झाला आणि त्या मुली समोर एक दुसरी मुलगी येऊन उभी टाकली. ती मुलगी सुद्धा ओळखीची वाटत नव्हती म्हणून मला वाटले की जुनिअरच असावी. ती माझ्या बाजूला बसलेल्या मुलीजवळ आली आणि तिला म्हणाली,
“ओ म्यांम, पप्लीज असाईनमेंट्सवर साईन करा नां, मला तो बाबू हॉल तिकीट देऊन राहिला.”
“मी तुला आधीच सांगितले होते की सगळी असाईनमेंट्सवर वेळेवर दे कॉलेज सगळ्या स्टुडंट्सचा रेकॉर्ड ऑन लाईन ठेवत आहे.” ती
“सॉरी म्यांम, नेक्स्ट इअरला सगळं टायीमाववर सबमिट करेल पण आता तुम्ही साईन देऊन द्या!”
“ तुम्ही फर्स्ट इअर ची मुलेनां तहान लागली की विहीर खोदता” असे म्हणत तिने त्या मुलीच्या असाईनमेंट्सवर साईन केली आणि कुत्सीत स्माईल देत माझ्याकडे पाहिले.
ह्म्म्म्म्म!! माझ्यासाठीतर तोंड लपवायला आकाश पण कमी पडले.
नंतर मला असे समजले की ती मुलगी माझी जुनिअर नसून बी बी ए ची लेक्चरर आहे. मधल्या काळात आमच्या कॉलेजचा टीचिंग स्टाफ नवीन आला होता. आणि मी रेगुलर नसल्याने मला त्यांच्या बद्दल जास्ती माहिती नव्हती.
आज पण ती लेक्चरर माझ्यासमोरून जाताना कुत्सीत स्माईल देऊन जाते.

“ए बावळट कुठे लक्ष्य आहे तुझे, तो चहा उतू गेला न!!”

आईच्या या बोलण्याने ती भानावर आली.

“चल पटकन गाळ तो चहा आणि जा बाबांना देऊन ये, ते केंव्हाची चहाची वाट पाहत आहेत”

“हो!”

बाबा बैठकीत पेपर वाचत होते. ती जरा घाबरत घाबरत पुढे गेली आणि बाबांसमोर चहाचा कप धरला. बाबांनी पेपर मधून तोंड बाहेर न काढताच तो कप एक हात समोर करून तिच्या हातातून घेतला. ती परत जात असतानाच बाबांनी आवाज दिला, तेंव्हा तिच्या मनात एकदम कसेतरी झाले आणि भीतीने तिला दारारून घाम फुटला.

“बाहेर जाताना एकटी जाऊ नकोस. आणि त्या जंगलच्या बाजूने तर जाऊच नकोस. आजच्या पेपरमध्ये काय आले आहे ते पहा. जंगलात एक वाघ पिसाळला आहे आणि तो वस्ती मध्ये येऊन लोकांना मारत आहे. फोरेस्टचे शिकारी त्याला मारायचा प्रयत्न करत होते पण वाघ काही त्यांना दाद देत नाहीये. आता पर्यंत त्या वाघाने १० लोकांना मारले म्हणे. बाहेर फिरताना काळजी घे आणि संध्याकाळी लवकर ये.”

“हो बाबा.”

हुश्ह!! वाचले. पण किती दिवस अशी वाचणार. एक न एक दिवस तर त्यांना समजेलच. त्या आधीच काही तरी केले पाहिजे. आजच त्याला भेटायला बोलावते.

संध्याकाळी जंगलात नेहमीच्या ठिकाणी……

“किती रे वेळ लावलास.. केंव्हाची तुझी वाट पाहत आहे.. मला एकटीला इथे भीती वाटत होती.. सकाळीच बाबा सांगत होते कि या जंगलात एक पिसाळलेला वाघ माणसांना मारत फिरत आहे म्हणे.”

“ अग!! थोडा कामात अडकलो होतो.. इलेक्शन जवळ आले आहे ना.. यंदा बाबांना पार्टीने टीकिट दिले आहे खासदारकीचे..”

“ते सोड एक मोठा प्रोब्लेम झाला आहे.”

“काय”

“मी प्रेग्नंट आहे”

“काय!!”

“हो”

“ तुला खात्री आहे??”

“हो, मेडिकल टेस्ट केली.. आणि पोझीटीव्ह आहे ती.”

“मग आता काय??”

“काय काय?? आता फक्त लग्न.”

“पण ते कसा शक्य आहे?”

“हा विचार त्या वेळेलाच का केला नाहीस??”

“मला काय माहित होते कि हे असे होईल.”

“असे उत्तर देऊन तू तुझी जबाबदारी झटकून नाही टाकू शकत.”

“अग!! तसे नाही.. मी काय म्हणतो की तू अबॉर्शन का नाही करून घेत”

“अबॉर्शन करण्या पेक्षा तू माझ्याशी लग्न का नाही करत??”

“पण इलेक्शन जवळ आले आहेत आणि त्यात जर हे सगळे लोकांना समजले तर बाबांची किती बदनामी होईल.. कदाचित पार्टी त्यांचे तिकीट काढून घेईल किंवा बदनामी झाल्याने ते कदाचित निवडून सुद्धा येणार नाहीत. ”

“हो आणि माझे लग्नाआधीच पोटुशी झालेली पाहून गावचे लोक तर माझ्या बाबांना शाबासकी देतील, नाही का?? मला काहीही ऐकायचे नाही तुला माझ्याशी लग्न करावेच लागेल. नाहीतर मी सगळ्या गावात ओरडून सांगेल की तूच माझ्या पोटात वाढणाऱ्या मुलाचा बाप आहेस. मग तशी पण तुमची बदनामी होईल आणि कदाचित तुझे बाबा इलेक्शन हरतील.”

“ओके! ओके! कुल बेबी! मग करूयात आपण उद्याच लग्न.”

“खरं!!”

“अगदी खरं!! बर तू जा आता घरी नऊ वाजत आले आहेत. परत जंगलात तो पिसाळलेला वाघ आहे.”

“हो की!! मी विसरलेच होते.”

“बर जा मग तू, मी येतो उद्याच तुझ्या बाबांना बोलायला. मी समजावेल सगळे त्यांना तू काही काळजी करू नकोस आणि उद्यापर्यंत त्यांना काही बोलू पण नकोस.”

“हो! तू येत नाहीस का माझ्या सोबत. मला एकटीला जायला भीती वाटत आहे.”

“नाही. कुणी पहिले तर पचका होऊन बसेल न.”

“हो तू बरोबर बोलतो आहेस. बर मग मी जाते तू ये हा उद्या नक्की”

जंगलातून जात असताना तिचा जीव घाबरत होता. एक तर अंधार खूप झालेला त्यात त्या पिसाळलेल्या वाघाची बातमी तिच्या मनाला सतत घाबरत होती. जंगलातून जाताना पाला-पाचोळ्यावर तिचाच पाय पडून होणाऱ्या आवाजाने पण ती दचकत होती. दुरून कुठून तरी तिला माणसांच्या बोलण्याचा आवाज येत होता. कदाचित ते त्याच वाघाला मारायला आलेले फोरेस्ट डिपार्टमेंटचे लोक असावेत. तितक्यात तिला बंदुकीच्या गोळीचा आवाज आला. तिला जाणीव झाली की तो वाघ इथेच कुठे तरी जवळ असणार. आता त्यांच्या नझरेला पडण्याआधीच इथून बाहेर पडण्यातच खैर आहे हे तिला कळून चुकले होते. म्हणून तिने चाल वाढवली. भर भर चालत असतानाच तिला कसली तरी चाहूल लागली. आता मात्र तिच्या काळजात धस्स झाले. तिचे पूर्ण शरीर घामाने भिजले होते. ओठ थर थर कपात होते. एक क्षण थांबून तिने मागे वळून पहिले आणि तिच्या तोंडातून एक जोरात किंचाळी फुटली.

**समाप्त**

लेखक:

ओंकार देशमुख

“हो, सिंह समोरच आहे. त्याची शीकार करतो आणि देतो तुमच्या कडे आणुन, मग त्यच्यामध्ये कापुस भरुन ठेवा बैठकीत.”

हे ए॓कून सिंह घाबरतो आणि पळुन जातो. तो पळत असताना त्याला रस्त्यात एक कोल्हा भेटतो. कोल्हा घाबरलेल्या सिंहाला पाहुन विचारतो,

“महाराज, आपण का ईतके घाबरले आहात?? आणि पळत का आहेत??”

सिंह कोल्ह्याला सगळी कहानी सांगतो, यावर कोल्हा सिंहाला पटवुन देतो की शिकारीने त्याला कसे मुर्ख बनवले आहे. यावर सिंह म्हणतो,

“पहा कोल्ह्या आता त्या शिकर्याला कसा मारुन कच्चा खातो ते.”

कोल्हा म्हणतो, ” महाराज मी पण येतो तुमच्या सोबत.”

ईकडे आपल्या युक्तीवर खुष असलेला शिकारी सिंहासोबत कोल्ह्याला येताना पाहुन आश्चर्यचकीत होतो. त्याला समजून जाते की सिंहाला कोल्ह्याने पट्टी पढवली आहे. जसे कोल्हा आणि सिंह जवळ येतात तसे शिकारी कोल्ह्याकडे पाहुन म्हणतो की,

“तुला सांगितले होते ना की दोन सिंह शोधुन आण, हे काय तू एकच सिंह आणलास??”

हे  ए॓कून सिंह कोल्हा काही बोलायच्या आतच त्याच्या एक थोबाडीत देतो आणि परत पळुन जातो.

मोरल ऑफ द श्टोरी: शिकारीला जातानासुध्दा मोबाईल जवळ बाळगावा.

(या शिवाय जर आपल्याला जर दुसरे “मोरल” ठाऊक असेल तर अवश्य कळवावे…  )

“First quality: You are capable of great things, but you must never forget that there is a hand guiding your steps. We call that hand God, and he always guides us according to His will.”

“Second Quality: Now and then, I have to stop writing and use a sharpener. That makes the pencil suffers a little, but afterwards, he’s much sharper. So you, too, must learn to bear certain pains and sorrows, because they will make you a better person.”

“Third Quality: The pencil always allows us to use an eraser to rub out any mistakes. This means that correcting something we did is not necessarily a bad thing; it helps to keep us on the road to justice.”
“Fourth Quality: What really matters in pencil is not its wooden exterior, but the graphite inside. So always pay attention to what is happening inside you.”

“Finally, the Pencil’s fifth quality: It always leaves a mark. In just same way, you should know that everything you do in life will leave a mark, so try to be conscious of that in your every action.”

[story taken from Paulo Coelho’s Like a flowing River.]

वापरात नसलेल्या मोरीतल्या फळीवरून मी ग्लास काढतो,
चटकन एक पेग भरून आस्वाद घेतो,
ग्लास धुवून पुन्हा फळीवर ठेवतो,
अर्थात बाटलीही काळ्या कपाटात ठेवतो,
शिवाजीमहाराज मंद हसत असतात,
स्वयंपाकघरात डोकावून बघतो,
बायाको कणीकच मळत असते,
या कानाचा त्या कानाला पत्ता लागत नाही
कारण मी कधीच रिस्क घेत नाही. ॥२॥

मी: जाधवांच्या मुलीच्या लग्नाचं जमलं का गं?
ती: छे! दानत असेल तर मिळेल ना चांगल स्थळ!
मी परत बाहेर येतो, काळ्या कपाटाच्या दाराचा आवाज होतो,
बाटली मात्र मी हळूच काढतो,
वापरात नसलेल्या फळीच्या मोरीवरून ग्लास काढतो,
पटकन पेगचा आस्वाद घेतो,
बाटली धुवून मोरीत ठेवतो,
काळा ग्लासपण कपाटात ठेवतो,
तरी या कानाचा त्या कानाला पत्ता लागत नाही
कारण मी कधीच रिस्क घेत नाही. ॥३॥

मी: अर्थात जाधवांच्या मुलीचं अजून काही लग्नाचं वय झाल नाही?
ती: नाही काय! आठ्ठावीस वर्षांची घोडी झालीये म्हणे….
मी: (आठवून जीभ चावतो) अच्छा! अच्छा!…
मी पुन्हा काळ्या कपाटातून कणीक काढतो,
मात्र कपाटाची जागा आपोआप बदललेली असते,
फळीवरून बाटली काढून पटकन मोरीत एक पेग भरतो,
शिवाजीमहराज मोठ्याने हसतात,
फळी कणकेवर ठेवून शिवाजींचा फोटो धुवून मी काळ्या कपाटात ठेवतो,
बायको ग्यासवर मोरीच ठेवत असते,
या बाटलीचा त्या बाटलीला पत्ता लागत नाही,
कारण मी कधीच रिस्क घेत नाही. ॥४॥

मी: (चिडून) जाधवांना घोडा म्हणतेस? पुन्हा बोललीस तर जीभच कापूनं टाकेन तूझी…!
ती: उगाच कटकट करू नका… बाहेर जाऊन गप पडा…
मी कणकेमधून बाटली काढतो, काळ्या कपाटात जाऊन एक पेग मळतो,
मोरी फळीवर ठेवतो,
बायको माझ्याकडे बघत हसत असते,
शिवाजीमहाराजांचा स्वॆंपाक चालूच असतो,
पण या जाधवांचा त्या जाधवांना पत्ता लागत नाही,
कारण मी कधीच रिस्क घेत नाही. ॥५॥

मी: (हसत हसत) जाधवांनी घोडीशी लग्नं ठरवल म्हणे!
ती: (ओरडून) तोंडावर पाणी मारा!!
मी परत स्वॆंपाकघरात जातो, हळूच फळीवर जाऊन बसतो,
ग्यासही फळीवरच होता…
बाहेरच्या खोलीतून बाटल्यांचा आवाज येतो,
मी डोकांवून बघतो, बायको मोरीत दारूचा आस्वाद घेत असते,
या घोडीचा त्या घोडीचा त्या घोडीला पत्ता लागत नाही,
अर्थात शिवाजीमहाराजं कधीच रिस्क घेत नाहीत,
जाधवांचा स्वॆंपाक होईपर्यंत…
मी फोटोतून बायकोकडे बघत हसत असतो…
कारण मी कधीच रिस्क घेत नाही. ॥६॥

कवी – तळीराम

ही कविता ज्या पेपर मध्ये छापून आली होती तिथे कवीचे नाव तळीराम असे दिले होते. मूळ कवीचे नाव कोणास माहित असल्यास कृपया करून सांगावे